Dziś poznałem odpowiedź na to pytanie. Otóż, trzeba pójść do Kobyłki na piechotę ,  a nie wozić swój tyłek samochodem.

Rano zjadłem śniadanie (filet śledziowy „marinero” w oleju plus trzy sznytki chleba), a potem podobiadek (szynka konserwowa z papryką -może nawet z gminy Potworów- podsmażone w średniogłębokim oleju i kolejne trzy sznytki chleba, tym razem razowego). W południe coś mnie podkusiło i stanąłem na wadze łazienkowej, która wyświetliła 104 coma 7 kilograma. Wszystko w normie- pomyślałem – i zacząłem szukać informacji o nowych zgonach i zakażeniach w macierzystym powiecie.

Czekałem na telefon, ale nie spodziewałem się, że zadzwoni tak szybko. O trzynastej limuzyna była już wyrychtowana do odbioru. Sprawdziłem w internecie rozkład jazdy busów i poszedłem na przystanek. Po drodze oddałem p. Małgorzacie pieniądze za płyn do chłodnicy. Na przystanku zobaczyłem tabliczkę z rozkładem jazdy, ale z doklejonymi karteczkami, informującymi o zmianach w kursowaniu busów, spowodowanych koronawirusem. Najbliższe połączenie miałem mieć za  dwie godziny z hakiem.

Mogłem wrócić do domu i zająć się np. dzwonieniem do rejestracji szczepień na Covid-19, bo jakiś wspaniałomyślny PiSun zaliczył mój rocznik do seniorów z lat 1957-61. Mogłem zamówić sobie taksoweczkę z Wołomina, oczekującą w rządku pomiędzy dworcem a Kauflandem, bo kosztuje tylko dziesięć razy drożej niż bus. Mogłem poprosić o podrzucenie do miasta jedną panią odjedzającą z zakupami. Ale wybrałem rozwiązanie najciekawsze i być może niepowtarzalne – ruszyłem do Kobyłki na piechotę.

W Helenowie szło mi się doskonale po eleganckim chodniku.

Gdybym tutaj skręcił w lewo, to mógłbym zobaczyć dom rodzinny aktualnego pasterza mojej diecezji.

Rzeka Czarna nie jest czarna, ale czy w tym szlamie coś pływa, to wątpię.

Wołomin wita i właśnie układa brakujący odcinek chodnika dla piechurów i parafian z Czarnej

Wydaje mi się, że  willa Danuta, gdyby nie była w ruinie, to byłaby najładniejszym obiektem przy ul. Piłsudskiego.

Do najbliższego koscioła w Wołominie dotarłem w 65 minut. Na bosaka dałoby się pewnie szybciej.

Po drodze minęły mnie dwie karetki pogotowia. Ta na łódzkich blachach przyjechała na moje wezwanie w grudniu.

Z Wołomina do Kobyłki jest na dwa świśnięcia batem.

A do Warszawy już tylko 21 kilometrów, ale butów szkoda, bo droga nierówna.

Dotarłem do celu w niecałe dwie godziny,  odebrałem pojazd, wróciłem do domu i o szesnastej dwadzieścia ponownie się zważyłem. Wyświetliło się 102,5 kilograma.